Jeanne Schunselaar, 8 februari 1937 - 6 augustus 2018
In memoriam
In herinnering bij het afscheid van (tante) Jeanne Schunselaar in de kapel op het R.K. Kerkhof Zwolle op vrijdag 10 augustus 2018.
In herinnering bij het afscheid van (tante) Jeanne Schunselaar in de kapel op het R.K. Kerkhof Zwolle op vrijdag 10 augustus 2018.
Alsof er niets aan de hand was ging Jeanne, tante Jeanne of zoals ze
bij de burgelijke stand en kerk bekend is ‘Jeanne Maria Schunselaar’
door met het leven. Een hoge pijngrens hebbend en hard voor haarzelf.
En dat terwijl ze de laatste weken doodziek was. “Het zal wel goed
komen” zei ze dan.
We hebben haar de laatste weken hard achteruit zien gaan. Maar hebben
haar ook levendig gezien, met volle teugen genietend van haar verblijf
in woonzorgcentrum Drie Gasthuizen in Arnhem, waar ze in goede handen
was bij het zorgteam van ‘de Wilg’. Alle zorg was erop gericht om haar
laatste dagen zo prettig mogelijk te laten zijn.
We gaan terug naar 1937, het jaar waarin Jeanne op maandag 8 februari
werd geboren aan de Assendorperdijk 76 in Zwolle. Vader Wolter en
moeder Anna hadden al vijf kinderen (Henk, Riny, Annie, Bernard en
Tea). Jeanne werd de jongste dochter uit het gezin van zeven waar
later Walther als de jongste zoon werd geboren.
Jeanne ging naar de Mariaschool in de wijk Assendorp. Op de lagere
school deed ze het prima alhoewel ze daar een keer is blijven zitten.
Wat opviel was dat ze goed was in geheugenspelletjes en bepaald niet
dom.
In die tijd lag het voor de hand dat er na het doorlopen van de lagere school gewerkt zou gaan worden. Jeanne ging als dienstmeisje in de ochtenduren schoonmaken. Het verhaal wil dat ze eens thuis was gekomen bij moeder Anna met het verhaal dat ze het toilet met een afwasborstel moest schoonmaken. Stel het je maar eens voor…
Op 20-jarige leeftijd is Jeanne aan struma - een
schildkliervergroting – geopereerd. En daar is ze niet helemaal goed
uit gekomen. Jodiumgebrek in de voeding was toen de belangrijkste
oorzaak. Deze gebeurtenis zou haar latere leven bepalen.
Ze is korte tijd in ‘Vught’ geweest maar daar hoorde zeker niet
thuis. Jeanne kwam daarna terecht bij de nonnetjes in Groesbeek. In
huize Mariëndaal heeft Jeanne meer dan 25 jaar gewerkt als
huishoudelijke hulp. Ze had het daar goed. Jeanne ging regelmatig
naar haar familie in Zwolle, Best en Ulft. Ze verbleef dan bij haar
broers en zussen – een soort AirBNB zouden vandaag zeggen. Op
aangeven van haar zus nam ze dan een bloemetje mee.
Met Tea en Johan ging ze regelmatig naar zomerhuisjes voor een
weekje vakantie. In de afgelopen 60 jaar hebben zij zich met name
bekommert om het lot van Jeanne. Met Coby – haar schoonzus – werd
ook vakantie gevierd. Bij haar was ze ook in vertrouwde handen.
Eenmaal in de VUT (vervroegde uittreding) verliet ze huize
Mariëndaal en ging ze beschermt wonen in Nijmegen. Na enkele jaren
veranderde dat in een gedeeld appartement van de zorginstelling de
Driestroom. Daar leerde ze Greet kennen, een vrijwilligster. Samen
gingen ze verschillende keren op bootvakantie – het bekende reisje
langs de rijn. Met het vorderen van de leeftijd kwam woonzorgcentrum
De Orangerie in Nijmegen in beeld. Een waar paradijs voor haar. Alle
activiteiten onder een dak waarbij de bingo en in het bijzonder
sjoelen haar favoriete activiteiten waren. Daar had ze veel schik in
en dat kon ze ook goed.
In de overweging haalde pastor Schoorlemmer terugkijkend op de levensweg die Jeanne heeft afgelegd het onderstaande lied aan. Zij zag kans haar loden kruis als een van piepschuim te dragen.
Met de sluiting van de Orangerie is Jeanne 2014 gaan wonen in
Arnhem, woonzorgcentrum Drie Gasthuizen. Daar heeft ze de laatste
jaren van haar leven met zichtbare vreugde en plezier doorgebracht.
Ze maakte de nodige uitstapjes naar attractieparken in de buurt. Ze
kwam bij ons voor de jaarlijkse barbecue en je zag haar genieten.
Zonder veel te zeggen en te eten had ze de dag van haar leven gehad.
Ik vind het heel kenmerkend voor haar. Zielsgelukkig met heel
weinig. Ze was enorm dankbaar voor iedereen die zich met haar zorg
bezighield. Veel te bescheiden om iets te vragen. Zo gelukkig zijn
is een groot goed.
Ze ging door alsof er niets aan de hand was. De pijn trotserend.
“Het zal wel goed komen” zei ze dan. Dankjewel tante Jeanne voor wie
je was. Het komt goed. Wij gaan door met leven.
Rouwkaart
